1 Απρ 2016

Ένα χρόνο χώρια και μαζί...

video

.

Δεν άκουσα το καλοκαίρι την αναπνοή σου κάτω απ΄το κρεβάτι ... 
Ούτε τα βηματάκια σου στο ξύλινο πάτωμα..
Δεν σε είδα ξαπλωμένη στο πάτωμα μπροστά απ το πάσο της κουζίνας για δροσιά απ το μάρμαρο τις ζεστές μέρες..
Δεν σε είδα να κοιμάσαι στην πολυθρόνα ή στον καναπέ μέσα στο κουβερτάκι σου..
Δεν σε είδα να έρχεσαι και να περνάς κάτω απ την απλώστρα όταν άπλωνα ρούχα και να προχωράς ως το κάγκελο της βεράντας να βγάζεις το κεφάλάκι σου απ΄έξω και να κοιτάς κάτω..
Κάθισα στην πολυθρόνα έξω και δεν ήρθες να ανεβείς να καθίσεις στην άλλη...
Δεν σε έκανα μπάνιο..  
Ούτε μία μέρα δεν σου έβαλα φαγητό...
Και εσύ δεν στάθηκες μπροστά μου ή δεν με σκουντηξες με τα ποδαράκια σου να μου το υπενθυμίσεις... 
Ούτε σου είπα :''πάμε'' για να τρέχεις μπροστά να με οδηγείς στο πιάτο σου..
Ούτε νερό χρειάστηκε να σου βάλω.. 
Και δεν σε πήγα στο γιατρό για το εμβόλιο σου..
Δεν σε πήγα καμιά φορά για κούρεμα..
Δεν σου αγόρασα τις κονσέρβες σου..
Ούτε σου πήρα καινούριο παιχνιδάκι..
Γύρισα σπίτι με σακούλα απ το Jumbo, την άφησα στο πάτωμα και δεν ήρθες να βάλεις μέσα τη μουρίτσα σου για να μυρίσεις τι έχει..
Δεν με περίμενες καν στην πόρτα.. Ποτέ δεν με περιμένεις πια στην πόρτα..
Ούτε περιμένεις να σου ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου για να μπεις ..
Δε στάθηκες στο παράθυρο του αυτοκινήτου πατώντας τα μπροστινά σου ποδαράκια στο χέρι της πόρτας και δεν πέρασες ποτέ απ το κενό των καθισμάτων για να έρθεις μπροστά..
Δεν κοιμάσαι πια στις διαδρομές στο κάθισμα του συνοδηγού..
Ούτε σηκώνεσαι όταν χαμηλώνει η ταχύτητα του αυτοκινήτου..
Δεν σε μάλωσα..δεν μου αγρίεψες.. 
Δεν παίζουμε πια και τα παιχνίδια σου δεν τα βγάζεις απ το καλαθάκι τους..
Κανένα παιχνίδι σου δεν υπάρχει στις γωνιές του σπιτιού... 
Ούτε κάτω απ τον καναπέ τα σπρώχνεις, μετά να σκύβεις να τα βλέπεις και να θες να στα βγάλω.. 
Φεύγω απ το χωριό και δεν σε ρωτάω : ''είσαι έτοιμη;'' γιατί δεν χοροπηδάς πια 
και δεν ανεβαίνεις στην πολυθρόνα να σε πιάσω αγκαλιά να φύγουμε..
Ούτε στην αυλή θες να βγαίνεις..
Δεν κυνηγάς τον ήλιο που μπαίνει απ το παράθυρο της οροφής για να ξαπλώσεις στο φως του..
Δεν σε παίρνω πια αγκαλιά..Και ούτε σου μιλάω..Ούτε εσύ γαβγίζεις..
Δεν στέκεσαι πίσω μου όταν πλένω πιάτα και ούτε κυνηγάς την σκούπα όταν σκουπίζω..
Όταν έβαλα τα χαλιά για το χειμώνα δεν έτρεξες πάνω τους με χαρά ...
ούτε έτριψες την μουσούδα σου.. 
Και να νύχια σου δεν τα ξύνεις στην γωνία στο υπνοδωμάτιο..
Δεν τρως το χαρτί της τουαλέτας αν ξεχάσω την πόρτα του μπάνιου ανοιχτή... 
Δεν σε έβγαλα καθόλου βόλτα και ούτε σου είπα ''περίμενε'' 
..και ''πάμε'' για  να περάσουμε στο απέναντι πεζοδρόμιο...

Άλλαξες όλες μας τις συνήθειες..
Και έφτιαξες μια καινούρια.. 
Να περνάει η μέρα και να μην σε έχω δει..





Να μην ξεχάσω να πω Χρόνια Πολλά..

Από τον/την Ανώνυμο/η:

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Δεν είμαι εγώ που τη ζωή σου ήρθα σαν ήλιος να φωτίσω:
το φώς στα μάτια μου που λάμπει δικό σου-και σ'το στέλνω πίσω!

Του μαγικού του κόσμου αν έχω ανοίξει διάπλατη τη θύρα, το μυστικό χρυσό κλειδί της από το χέρι σου το πήρα.

Κι αν απ'τα βάθη ενός ληθάργου βγήκα,σ'εσένα το χρωστάω, σ'εσένα τους χυμούς που νοιώθω, τη νέα γλώσσα που μιλάω..

1 Δεκέμβριος 2008 1:11 πμ

Από τον Γρηγόρη:

«Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή;
Ν' αρνηθείς όλες τις παρηγοριές - θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες - ν' απομείνεις μόνος και ν' αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου.

Ποια 'ναι η πιο αντρίκια χαρά; Ν' αναλαβαίνεις την πάσα ευθύνη».

Νίκος Καζαντζάκης


Επιστροφή στο Ρέθυμνο..

Loading...

Οι αναγνώστες αυτού του ιστολογίου :

Δημοφιλείς αναρτήσεις

..και η γη γυρίζει..

Συνολικές προβολές σελίδας