5 Νοε 2008

Οι γωνιές της αυλής.


























Οι φωτογραφίες που είδατε σε αυτήν την ανάρτηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά μονο στιγμιότυπα που κρατάει το βλέμμα όταν βρίσκεται μέσα σε αυτήν την αυλή.
Αφιερώνεται στην μνήμη του ανθρώπου που, χωρίς να είναι χτίστης, με μόνο εφόδιο την φαντασία, την θέληση και την αγάπη του για δημιουργία έφτιαξε όλα αυτά που είδατε
και μετά από τέσσερα μόνο χρόνια έφυγε από την ζωή.
Τώρα βρίσκεται σε κάθε γωνιά αυτής της αυλής, όπου πάει το βλέμμα μας, είναι εκεί...
Στον πατέρα μου.

Να μην ξεχάσω να πω Χρόνια Πολλά..

Από τον/την Ανώνυμο/η:

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Δεν είμαι εγώ που τη ζωή σου ήρθα σαν ήλιος να φωτίσω:
το φώς στα μάτια μου που λάμπει δικό σου-και σ'το στέλνω πίσω!

Του μαγικού του κόσμου αν έχω ανοίξει διάπλατη τη θύρα, το μυστικό χρυσό κλειδί της από το χέρι σου το πήρα.

Κι αν απ'τα βάθη ενός ληθάργου βγήκα,σ'εσένα το χρωστάω, σ'εσένα τους χυμούς που νοιώθω, τη νέα γλώσσα που μιλάω..

1 Δεκέμβριος 2008 1:11 πμ

Από τον Γρηγόρη:

«Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή;
Ν' αρνηθείς όλες τις παρηγοριές - θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες - ν' απομείνεις μόνος και ν' αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου.

Ποια 'ναι η πιο αντρίκια χαρά; Ν' αναλαβαίνεις την πάσα ευθύνη».

Νίκος Καζαντζάκης


Επιστροφή στο Ρέθυμνο..

Loading...

Οι αναγνώστες αυτού του ιστολογίου :

Δημοφιλείς αναρτήσεις

..και η γη γυρίζει..

Συνολικές προβολές σελίδας